...تو یه حسرت قشنگی

یه چیزایی شنیدم که باورش برام سخته ...

به دوستت هم گفتم من یکی باورم نمیشه ..

ولی مثل اینکه واقا" برای همیشه رفتی ...

و منو تنهای تنها گذاشتی ...

از تو انتظار نداشتم این طوری تمامش کنی ...

ولی اینو بدون واسه همیشه دوست دارم ...

من فردا نمیتونم بیام کافی نت

همینجا و همین الآن جنش تولدت رو میگیرم و بهت میگم

(( تا همیشه در قلب من خواهی ماند ))

(( دوست دارم  ))

             ((تولدت مبارک ))

مبارررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررک

۱۹ با میبوسمت ۱۹ بااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااار

و در آخر اینو بدون هیچ وقت فراموش نخواهی شد

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

هیچ وقت

خیلی دوست دارم ...

به نام صانع عشق و عطا کننده ی احساس
داستان عجیبی است عاشقی و حس زیبایی است دلبستگی
پرستوی کوچک دل بال گرفته و به غریبه ای آشنا سلام کرد.
سلامی به سردی آب روان رودخانه.
سلامی که پس از مدتی به گرمی در آغوش کشیدن موجهای دریا پیوست
واین گرمی آغاز همان عشق شد.
پرستوی کوچک دل عاشق شده بود.
عاشقی نگران/خسته/بی رمق/اما با تمامی این اوصاف لبخند را فراموش نمی کرد.
عشقش که بود؟
عشقش پرستویی از جنس بلور
/شکننده/آرام /صبور/دوست داشتنی/مهربان/شیرین زبان و عاشق مادر
پرستوی بلوری قصه بعد از مدتی تمام زندگی پرستوی کوچک دل شد.
زندگی به معنای نفس/نفس به معنای قلب/قلب به معنای امید برای زنده بودن.
با آمدنش حال و هوای دل راعوض کرد.
مهربانی را زنده کرد/عشق مرده راجانی دوباره داد/
قلب زخمی را درمان کردوشد تمامی جان و احساس و قلب و وریشه ی بدن
آری:آمدو با آمدنش چرخه ی زندگی را گردشی دوباره داد.
بارالها:جان و تنش را درسلامتی کامل و دیرینه حفظ کن/
قلبش را آرامش و مهربانی بیشتر عطا فرما
زندگی اش را طراوت و زیبایی عطا کن
دلش را از غم وغصه رهایی ده
باراها:ارزوی خوشی وخرمی برای تمام دقایق و ثانیه های زندگی اش را از پیشگاه مقدست خواستارم
پرستویی بلوری قصه:این پرستوی کوچک وحقیرعاشقت هست و خواهد بود دوست دارد و خواهد داشت.
دلنوشته ای از عشق دوپرستو

نویسنده ابوالفضل از فارس ـ۱۳۸۹/۲/۱۲

می نویسم....

می نویسم همه هق هق تنهایی را

 تا تو از هیچ به آرامش دریا برسی

 تا تواز همهمه همراه سکوتم باشی

 به حریم خلوت عسق تو تنها برسی

  می نویسم می نویسم از تو تا این تن کاغذ من جان دارد

با تو از حادثه ها خواهم گفت گریه این گریه اگر بگذارد

 می نویسم همه با تو نبودن ها را

  تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری 

 تا تو تکیه گاه امن خستگی ها باشی

 تا مرا به دیدار خود من ببری

تقدیم به شعله های عشقی که ابدیست...

درد واره ها

دردهای من

جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند
تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند

انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

آواز عاشقانه ي ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست

ديگر دلم هواي سرودن نمي کند
تنها بهانه ي دل ما در گلو شکست

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه هاي عقده گشا در گلو شکست

اي داد  ، کس به داغ دل باغ دل نداد
اي واي ، هاي هاي عزا در گلو شکست

آن روزهاي خوب که ديديم ، خواب بود
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شکست

«بادا»مباد گشت و «مبادا» به باد رفت
«آيا»زياد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرين و آفرين و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خدا حافظي کنم
بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست

اتفاق 
 
اتفاق

افتاد

آنسان که برگ
- آن اتفاق زرد-

می افتد

افتاد
آنسان که مرگ

- آن اتفاق سرد- می افتد

اما
او سبز بود وگرم که
افتاد

غمی غمناک
شب سردی است,و من افسرده.
راه دوری است,و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.


می کنم,تنها,از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها.


فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی.


نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر,سحر نزدیک است.
هر دم این بانگ بر آرم از دل:
وای,این شب چقدر تاریک است!


خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟


مثل این است که شب نمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل
غم من,لیک,غمی غمناک است.

درفلق بود که پرسيد سوار

اسمان مکثی کرد.

 رهگذر شاخه  نوری که به لب داشت به تاريکی شن ها بخشيد.

وبه انگشت نشان داد سپيداری وگفت.

نرسيده به درخت، 

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

ودر ان عشق به اندازه پرهای صداقت ابی است.

ميروی تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می ارد،

پس به سمت گل تنهائی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

 پای فواره جاويد اسا طير زمين می مانی

وتو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

 در صميمیت سيال فضا، خش خشی می شنوی.

 کودکی می بينی

  رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور

 وازاو می پرسی

 خانه دوست کجاست ؟

 باغی سبز کجاست؟

دلتنگ صدات شدم ...

دلتنگ بهونه های قشنگت که برای من زیباترین صحنه زمین است .

نمیدانم چرا اینجا هستم !

نمیدانم چرا 20 روز هستش که صدای نازنین و طنین اندازت را نشنیده ام ...

نمیدانم چرا اینجا هستم و تو در دوردستهای این سرزمین آریایی و

نمیدانم و نمیدانم های دیگر ...

من تنها به امید شنیدن صدایت اشکهایم رادرچشمانم جمع کرده ام...

بغضی خسته و چشمانی سرخ در درونم مشهود است ...

ای کاش یک لحظه میتوانستم میزبان صدای گرمت شوم ...

    نویسنده ابولفضل از اراک - 1388/12/20

سلام

ابولفضل جون اومد بهم سر زد ومن داشتم از خوشحالی بال در میاودم تا پر بکشم برم کنارش

خیلی خیلی خوشحال شدم باورم نمی شد اومده وبرام پیام گذاشته.

گلم دوباره واست مینویسم که بگم دلم به یادته مینویسم که وقتی نباشی دلم از غصه خونه

حالا که رفتی میدونم دوباره میای ولی بازم صدات میکنم تا زمانی که بیای.

ابولفضل جون تو دیگه گریه نکن ناراحت نشو حتی بغضم نکن الهی قربون اون بغض

نشکسته برم من به جای تو هزار بغض میشکنم گل من اگه تو گریه کنی غصه ی من زیاد میشه

دلم میسوزه بهم قول بده تا فقط من درد این دوری رو تحمل کنم تو به اندازه ی کافی اذیت میشی

بذارکه این دوری فقط مال من باشه به خدا من کم نمیارم تحمل دارم.

از وقتی تو رو دارم دیگه به هیچکس دل نمی بندم حتی اگه بدون تو بمیرم تا آخر عمرم به پات میسوزم

حتی اگه خاکستر بشم. عشق تو توی وجودمه مثل یه راز نگفته که شعله میکشه به لبهام که آرزوی این

 لبها برای لبهای تو به دل میمونه.ابولفضل جون من با تو زندهام وتو خبر داری از من واحساسم

از وقتی با تو آشنا شدم قلبتو توی قلبم جا گذاشتی و حالا که نیستی رد پای این قلب روز به روز بیشتر

احساس میشه تو میدونی که هیچکس به غیر خودت نمیتونه توی تنهایی من باشه. وقتی نباشی

دلگیرم و به تو کر میکنم اونوقته که احساس میکنم تو هم به من فکر میکنی وای احساس ستودنیه

چون تو منو دوست داری و این نهایته خوبیه.تو کسی هستی که از دل و غم وشب من با خبری

و شاهد گریه های من پس نباید تو رو به هر طریقی از دست داد.

من دلتنگت میشم چون دوست دارم.

دعا میکنم که این دوری زود تموم بشه تا دوباره بودن من رنگ بودن تو باشه

اي خدا حتي اگه دوسم نداره تو ميتوني نذاري تنهام بذاره
خدا سپردمت بهت مواظب عشقم بمون
    

امیدوارم حالتون خوب باشه  

میخوام از این به بعد حرف های دلمو بنویسم 

دیگه میخوام حس واقعی خودمو بگم خسته شدم از این همه عکس وشعر

 دوست دارم حرف های خودمو بگم چون احساس میکنم

 حرف دل هر کس واسه خودش بهترین شعر عاشقونه هستش 

با حرفهای دل میام سراغتون

دوست دارم همین....

بذار باور کنم دستاتو دارم

پس این فاصله تنهام نذارن

بمون با من بمون با من نمیخوام

واسه هرچی ندارم کم بیارم

بذار باور کنم لو رفته رازم

من از هرچی به جز تو بی نیازم

نباشی بعد تو سنگ صبورم

نمیتونم با این دنیا بسازم

نباشی آسمونم جنس سنگه

شب و روز این دل دیوونه تنگه

نذار با رفتنت دیوونه تر شم

جنون یک عمر با عقلم بجنگه

می خوام اشکم تو چشمای تو باشه

همیشه قلب من جای تو باشه

بمون با من توی این دیوونه حالی

نذار دنیا و دین من دوتا شه

تقدیم به عشقم ابولفضل

صدای پات از همه جاده ها میاد

انگار نه از یه شهر دور که از همه دنیا میاد

تا وقتی که در وا میشه لحظه دیدن میرسه

هر چی که جاده ست رو زمین به سینه من میرسه

ای که تویی همه کسم

بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم

به هر چی میخوام میرسم

وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار کنم

گل های خواب آلوده رو واسه کی بیدار کنم

دست کبوتر های عشق واسه کی دونه بپاشه

مگه تن من میتونه بدون تو زنده باشه

ای که تویی همه کسم

بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم

به هر چی میخوام میرسم

عزیزترین سوغاتیا غبار پیراهنته

عمر دوباره منه دیدن و بویدن تو

نه من تو رو واسه خودم نه از سر هوس میخوام

عمر دوباره منی تو رو واسه نفس میخوام

تقدیم به عشقم ابولفضل

((چقدر سخته تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزني امّا ولي

وقتي ديديش هيچي جز سلام نتوني بگي .))

 ((چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو

 خيس کنه امّا مجبور باشي بخندي تا نفهمه که

 هنوزم دوسش داري .))

 ((چقدر سخته گل آرزوها تو توي باغ ديگري ببيني , و هزار بار تو

خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب بگي گل من, باغچه ي نو

مبارک.))

 همیشه  هواشو داشته باش

 که من نگرانشم

خدایا هرجا که هست

خودت مواظبش باش

مواظب ابولفضلم

فقط تو پناه خودت باشه

خدایا اون دوست منه

اون عشق منه

            امیدوارم که حا لش خوب باشه

تو رو خدا  دعا کنید از همتون خواهش

میکنم

                              کلاغ ها فریاد می زنند

                                                              و من سکوت می کنم

این مزرعه زندگی من است خشک و بی نشان

در

از هیاهوی واژه ها خسته ام من سکوتم را           از اوراق سپید آموخته ام... آیا سکوت روشن ترین واژه ها نیست؟!   همیشه در خلوت       مرگ را مجسم دیده ام... آیا مرگ خونسرد ترین واژه ها نیست؟!   تا چشم گشودم  از چشم زندگی افتادم. شبی - شاید امشب -    زیر نور یک واژه خواهم نشست...   نام خونسرد معشوقه ام را                    بر حواس پنج گانه ام                               خال خواهم کوفت...   و هم زمان    پایین آخرین برگ خاطراتم                       خواهم نوشت:                                             پایان

گذر روزهایی که از دست میرود دلگیرم میکند !

گویی زمان هم مرا از یاد برده !

دیگر روزها برایم کم میشوند

و شب ها به سرعت تمام میشوند !

زندگی به تمامی مرا در خود حل کرده و من تنهای تنها

کم کم میان این همه درد محو می شوم !

قلب کوچکم همچون قلب پرنده ای درمیان قفس میزند

و من از ترس به خود میلرزم !

خدایا ؛ انتهای راه زندگی ام کجاست ؟!

چرا سرعت روزهای از دست رفته

مرا اینچنین بهم می ریزد ؟!

چگونه یادت کنم که از یادم نروی ؟!

گاهی همچون کوه میشوم اما

درونم آتشفشانی خفته ! و مرا از درون میسوزاند !

بیا ...

بیا و یاریم کن که من تنها به امید تو کوه میشوم

وگرنه گردو غباری بیش نیستم !

از میان روزهای زندگی ام

تنها کودکی هایم را به من باز گردان ...

دلتنگم ...

دلتنگ بازیهای کودکانه

و مست شدن از عطر گل یاس باغچه

نمی خواهم به هیچ چیز فکر کنم !

تنها میخواهم در کودکی هایم باشم و با خدایم ...

گر نگه دار من آن است که من میدانم

 شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد....

برادیدن عکسای آنجلینا بدو برو ادامه مطلب

اما

دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب

پارو می کشند

خوشا رها کردن و رفتن!

خوابی دیگر

به مردابی دیگر!

خوشا پرکشیدن خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن مردن به رهایی!

آه این پرنده

در این قفس تنگ

نمی خواند!!!